Reisverslag van Katrin Meier (2009)
Begin 2009 heb ik daadwerkelijk besloten om vrijwilligerswerk te gaan doen en op dat moment wist ik al zeker dat het iets met kinderen moest zijn, mijn voorkeur ging uit naar een verblijf in een weeshuis. Ik was vervolgens dagen, zelfs weken op het internet aan het surfen om iets passends te vinden, aangezien ik niet bij georganiseerde rondreis wou aansluiten. Op een gegeven moment vond ik het de website van PAK Orphanage en kwam alles op zijn plaats. Ik eindigde met een 18-daagse vakantie in Zuid-Sulawesi in juli/augustus 2009.

Voordat ik naar Tana Toraja ging heb ik genoten van twee ontspannende dagen in het zuiden van Sulawesi, waar prachtige landschappen en de mooie onderwaterwereld nabij Bira Beach heb gezien.
In Tana Toraja verbleef ik twee weken in een weeshuis vlak bij Rantepao. Toen ik aankwam waren er nog twee andere vrijwilligsters in het weeshuis aanwezig, maar na een paar dagen waren we slechts met ons tweeën overgebleven. De kinderen waren ’s ochtends naar school, behalve op zondag. Hierdoor had ik genoeg tijd om de prachtige omgeving te gaan verkennen. Ik heb lange wandelingen door rijstvelden kunnen maken, maar ook kunnen raften door de ongerepte natuur. Daarnaast heb ik drukke, kleurrijke markten kunnen bezoeken, veel kunnen genieten van de cultuur tijdens de populaire huwelijks- en dodenceremonies, tijdens het binnen gaan van de grotten en bij het bezoeken van traditionele dorpjes.

Het hoogte punt van de reis was de geweldige tijd met de kinderen en te ervaren hoe snel ze een klik maakte met de vrijwilligers. Het begon met het oefenen van de Engelse taal om vervolgens te communiceren. Als snel vertelden ze over hun eigen achtergronden, hoe blij ze waren om aandacht te krijgen en hoe ze ervoor elkaar waren. Maar soms uitende ze ook verdriet. Een van de kinderen arriveerde op dezelfde dag als ik, het was echt lief te zien hoe ze hem omhelsden zodra hij er een beetje verdrietig uitzag.

Manaek liep altijd op haar hartelijke manier door het weeshuis wanneer ze ons bezocht. Ze maakte zelfs heerlijke taarten voor de verjaardagen van de kinderen. We hebben de 8e verjaardag van David en Tappi tijdens mijn verblijf in het weeshuis mogen vieren. Voorheen hadden ze nog nooit hun eigen verjaardag gevierd, laat staan dat ze ooit een cadeautje hebben gekregen! We versierden de ruimte voor hen en ’s middags zongen we lied, we aten van de verjaardagstaart en zo hadden we een feestje. Het was een erg leuke afwisseling voor de kinderen.

Mama Rano behoede zich over alle kinderen, ze hield zich niet alleen bezig met het huishouden en de taken rondom het weeshuis, maar ze was er ook voor de kinderen als die zich niet lekker voelden, een beetje aandacht wouden of als ze een beetje bescherming zochten. Ze verzorgt de vrijwilligers erg goed. Ik stond gewoonlijk vroeg op en zodra ze door had dat ik ging douchen zette zij snel een pot Toraja koffie voor mij en daarnaast kookte ze ook regelmatig speciale Indonesische gerechten die we als ontbijt konden proberen, het was allemaal erg lekker....

Naast veel spelen, Engelse les geven, sommigen helpen met hun huiswerk hebben we ook uitstapjes met de kinderen gemaakt. Zo gingen we zwemmen in een natuur bron tussen de bergkliffen, we hebben gepicknickt en gewinkeld in Rantepao en we hebben ook gezwommen in het zwembad van een nabijgelegen hotel. Daarnaast hebben we ook karaoke gezongen, dat georganiseerd werd door een parochie uit één van de nabijgelegen dorpjes. Het was voor ons allen erg leuk en ik denk dat we er allemaal volop van hebben genoten, zowel de kinderen als de vrijwilligers.

Na twee weken van het eenvoudige leven in het weeshuis stond mij een moeilijke taak, ik moest helaas weer afscheid nemen van de kinderen en dit viel me zwaar!
Maar ik heb veel opgestoken van mijn verblijf daar, ik heb een heleboel meegemaakt in het weeshuis en ik veel waardige herinneringen overgehouden. Er is veel dat ik nooit zal vergeten!

Ik zou het gelijk weer doen als ik de kans had!

Katrin Meier